De wachter schuifelde traag naar het kijkgat en zag een jonge vrouw geheel in het zwart gekleed,
\ndie smeekte om bij de burchtvrouw te worden toegelaten.
\nToen de deur open ging, sloop de onzekere schemering met haar mee naar binnen en nadat de wachter haar in een klein vertrek had gelaten,
\nviel ze daar van vermoeienis en uitputting op een bank neer, waar ze stil begon te snikken.
\nDe voetstappen van de wachter verloren zich in de gangen.<\/p>\n
Eleonora, hertog Reinolds echtgenote, opende de deur en bleef sprakeloos op de drempel staan,
\nniet wetend wat dit bezoek beduiden kon,
\ntotdat de ongelukkige jonge vrouw smekend het hoofd tot haar ophief en zij haar pete- en voedsterkind herkende.
\nNader tredend vroeg ze angstig: “Kind, wat is er met je gebeurd, dat je in een dergelijke toestand hier komt?” –
\n“O moeder,” snikte zachtjes de ongelukkige Leonora. “Helaas! Mijn eigen moeder was mij een vreemde.
\nIk kom u om een toevlucht smeken.”<\/p>\n
“Kind,” sprak de burchtvrouw, terwijl ook zij begon te huilen en Leonora kuste, “daarom hoef je toch niet te smeken.
\nMijn huis staat immers voor je open, al is het ook nog zoveel jaren geleden dat wij elkaar zagen.”<\/p>\n
Terwijl een bediende een ijzeren luchter, waarin twee kaarsen brandden,
\nstil op tafel zette, was de onzekere schemering geweken.
\n“Vertel mij toch, wat is de oorzaak van deze grote smart, je maakt mij bang,” sprak de hertogin.
\nZacht klaagde Leonora nu haar leed uit aan de borst van haar pleegmoeder.<\/p>\n
“U weet,” snikte zij, “hoeveel mijn ouders tegen hadden op mijn verloving met heer Herman en hoe ze mij
\ndie gehate Zweder van Wisch opdrongen. Bij het sterfbed van mijn moeder moest ik beloven die wreedaard
\nte zullen huwen en ik werd helaas zijn bruid, maar mijn droef hart ging immer uit naar Herman.
\nHet huwelijk met Zweder verschoof ik telkens – in de hoop dat er een gunstiger dag voor mij mocht aanbreken.
\nVeel nachten doorwaakte ik schreiende. Altijd verwachtte ik, Herman nog te zien terugkeren.
\nO, ik had hem wel willen gaan zoeken, had ik slechts geweten in welke richting ik gaan moest.”<\/p>\n
“Inmiddels begon Zweder dat uitstellen te mishagen en hij zond een bende onder
\nDiebald om Kasteel de Wildeborch en mij op te eisen. Er was hem meer aan Kasteel de W\u00efldenborch dan aan mij gelegen,
\ndat had ik al snel in de gaten. Diebald sloeg het beleg om het kasteel en onze bezetting verdedigde het met grote dapperheid;
\nmaar tenslotte zouden wij ons moeten overgeven, wijl onze voorraad leeftocht uitgeput raakte.”<\/p>\n
“’t Gebeurde op een ochtend, terwijl ik in mijn vertrek Jezus om uitkomst bad,
\ndat mijn gebed werd verstoord door een groot en vreselijk rumoer. Er gingen mij velerlei gedachten door het hoofd.
\nSnel haastte ik mij naar het binnenplein en zag daar tot mijn schrik een zwaar bewapend ridder met klein gevolg.
\nIk dacht dat het Zweder was, die de burcht reeds bemachtigd had.
\nIk treed hem nader en bevend van angst val ik hem voor de voeten. ‘Heer,’ zeg ik, ‘neem de burcht en mij, maar ik bid u,
\nspaar mijn dappere mannen.’ – ‘Bij alle heiligen zo zij het,’ hoor ik hem antwoorden.
\nMaar ge kunt begrijpen hoe groot mijn vreugde was toen die kloeke ridder het vizier opsloeg en ik mijn Herman herkende.
\nHij had met zijne kleine ruiterbende Diebald en de zijnen verjaagd en ons ontzet.
\nMijn mannen droegen hem onder gejuich de zaal binnen. Dat was een onvergetelijke dag.
\nIk zond u een bode van wie u zult vernomen hebben dat Herman en ik heel kort daarop met elkaar trouwden.”<\/p>\n
“Mijn gehavend kasteel en mijn uitgeputte bedienden stemden niet tot uitbundige vreugde,
\ndus bleef het bij een klein feest van meer huiselijke aard.
\nWellicht hebt u het mij kwalijk genomen dat ik u niet uitgenodigd heb.
\nGeloof me, als ik iemand had uitgenodigd, was dat u in de eerste plaats geweest,
\nmaar wat zal men feesten bij puinhopen en een lege provisiekelder.”<\/p>\n
“Niettemin, wij waren zeer gelukkig. Helaas het zou maar kort van duur zijn.
\nVorige week ging Herman op jacht, slechts een paar knapen vergezelden hem.
\nIk wachtte op hem bij het middagmaal. Het werd zo laat, zo vreselijk laat.
\nMijn hart had de hele dag iets angstigs geweten, en toen hij niet op de afgesproken tijd thuis kwam,
\nvoelde ik dat er iets ontzettends gebeurd moest zijn.”<\/p>\n
Leonora’s smart barstte op eens zo hevig uit, dat het geruimen tijd duurde aleer ze haar verhaal vervolgen kon.
\nToen ze wat uitgehuild was ging ze voort:<\/p>\n
“’s Avonds in het donker zag ik door het bos fakkels naderen. Ze droegen hem op een baar van takken.
\nEen bende moordenaars, heimelijk aangevoerd door Zweder,
\nhad hen in het woud overvallen en Herman onverwachts met een speer ruggelings doorboord.
\nHij leefde nog toen ik hem in mijn armen sloot, prevelend noemde hij mijn naam, als een laatst vaarwel… en stierf.
\nIk schijn wel onder een zeer noodlottig gesternte geboren.
\nMijn leven is in jammer voorbijgegaan en ik voel dat deze gebeurtenis de genadestoot geweest is voor dit arm gepijnigd hart.”<\/p>\n
“De volgende dag al was Zweder voor de poort, om Kasteel de Wildenborch op te eisen.
\nWat waarde hechtte ik aan mijn leven en mijn burcht. Mijn smart was al te groot.
\nHet slot, nog niet geheel hersteld na het laatste beleg, had toch ook niet veel weerstand kunnen bieden.
\nZweder trad er op als heer en meester. ’s Avonds van diezelfde dag liet hij mijn lieve Herman reeds begraven.
\nIk moest te paard de rouwstoet volgen.”<\/p>\n
“Maar toen men de terugweg zou aanvangen, werd mijn hart van zulk een oproerig verzet tegen de dwingeland bevangen,
\ndat ik van mijn paard sprong, inderhaast een handvol zand van Hermans graf nam en in allerijl hierheen vluchtte.
\nDagenlang doolde ik in regen en kou over de Veluwe. Ik bad de goede God, bij u een veilige toevlucht te mogen vinden.
\nAch, ware ik eigenlijk maar omgekomen. Ik kan het leven niet meer dragen. Het is erger dan de dood.”<\/p>\n
Hier eindigde zij haar droef verhaal. De goede hertogin vermocht haar niet te troosten.
\nHaar laatste levensdagen sleet Leonora op Kasteel Staverden, het waren er niet vele.
\nHaar jong leven was zozeer verwoest dat het al snel verkwijnde en op een grijze morgen groef men haar een stil graf onder de oude bomen achter het slot.
\nDie plek heet nog Leonora’s Poll. Dikwijls zag men haar geest daar ’s nachts nog klagend rondwaren,
\nof zand nemen van Hermans graf. En wie in het duister de zwarte vrouw van Staverden in het slepend rouwgewaad ontmoet,
\ngaat angstig en diep bewogen terzijde, om haar voorbij te laten.<\/p>\n
Het was een gure avond in de late herfst. In de lucht, die een onstuimige groene zee geleek, zeilden vreemde donkere wolkschepen van wondere gedaante. Een onrustige groene schemering dwaalde om Staverdens Pauwenburcht en legde al maar donkere onzekerheid om de muren en de torenkolossen. Tussen twee korte rukwinden werd een angstige schreeuw van een […]\n","protected":false},"author":2,"featured_media":8357,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"footnotes":""},"categories":[72],"tags":[],"class_list":["post-8297","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-sagen-legenden"],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8297","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=8297"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8297\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8298,"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8297\/revisions\/8298"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/8357"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=8297"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=8297"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=8297"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}