{"id":8310,"date":"2025-12-14T18:15:00","date_gmt":"2025-12-14T18:15:00","guid":{"rendered":"https:\/\/henkhorck.eu\/?p=8310"},"modified":"2025-12-14T18:15:00","modified_gmt":"2025-12-14T18:15:00","slug":"het-potje-van-de-witte-wieven","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/?p=8310","title":{"rendered":"Het potje van de Witte Wieven"},"content":{"rendered":"

In Hupsel, u weet wel dat daar tussen Groenlo en Eibergen ligt, was eens een eigenwijze boer aan het ploegen.
\nOp dat land wilde hij nog laat in het seizoen rogge zaaien.
\nHij dacht dat hij het voor de middag nog wel klaar zou krijgen.
\nVoor hij er echter erg in had was het al hoog en breed middag.
\nHoewel hij al een flinke eetlust begon te krijgen, wilde hij het stuk land toch eerst afploegen voor hij naar huis ging.
\nNadat hij weer een keer met z’n ploeg heen en weer was geweest en even rustte aan de kant van het gras langs de akker,
\ndie richting Hunenbult liep, kreeg hij een lekkere geur van eten in de neus.
\nDaarvan werd het niet beter met zijn honger.
\nGebraden vlees hier op deze afgelegen plek, hoe was dat mogelijk? In de hele omgeving stond toch huis noch hut!
\nMaar opeens bedacht hij zich dat in de Hunenbult de witte wieven een hol hadden. Die waren zeker aan het braden!<\/h4>\n

“Nou, afgaande op de geur zou ik wel mee willen eten,” dacht hij en ging weer aan het ploegen,
\nterwijl hem ondertussen de maag nog meer begon te knorren. Toen hij weer rond geweest was,
\nzag hij opeens een potje met eten in het gras langs het land staan.
\nHij haalde het leidsel van zijn schouder, liep er naar toe en bekeek het potje van alle kanten;
\ner zat zelfs een groot stuk spek en worst in.
\nHij kreeg er allemachtig veel zin in.
\nMaar als er nou eens vergif in zat?! Hoe langer hij er naar keek, des te meer zin kreeg hij er in.
\n“Ik zal het er maar op wagen,” dacht hij en hij begon aan de worst. Het smaakte hem best en het viel er goed in.
\nHet duurde niet lang of hij had alles op.
\nToen zette hij het potje weer terug op de plaats vanwaar hij het had gepakt,
\nstopte het vol met veldkeien en riep in de richting van de Hunenbult:<\/p>\n

Witte wiefkes zo wit.
\nWitte wiefkes zo zwart,
\nEten jullie je aan die stenen zat\u2026<\/h4>\n

Nog voor onze boer het leidsel weer over de rug had en ’t paard met een ‘hot’ had aangejaagd,
\nkwam een wit wiefke uit haar hol rennen en riep: “Dat zal je berouwen, mannetje!”
\nDe boer keek stiekem voor zich uit, zei niks, ging weer aan het ploegen en maakte de wendakker in orde.
\nOndertussen was het bijna vespertijd (vier uur) geworden toen hij naar huis ging. De volgende dag zaaide hij rogge.
\nTijdens de kerstdagen lag er een dik pak sneeuw, waaronder de rogge veilig was weggestopt. Een mooie witte wereld.
\nOmdat de sneeuw zo hoog lag en er helemaal geen pad was, ging de boer maar niet naar het ‘Kindeke wiegen’.
\nDe buren moesten het maar voor hem waarnemen.
\nHij had er zich nooit zoveel aan gelegen laten liggen.
\nDe winter en het voorjaar gingen voorbij en de zomer kwam in een steeds voortdurende kringloop. H
\net werd een goed jaar, op tijd regen en op tijd zon. Het gewas groeide goed. Niemand had te klagen.
\nOok de rogge, die onze boer anders vaak met de zeis moest maaien, was meer dan goed. Hij zou ze dit jaar wel met een zicht moeten maaien.
\nZo gebeurde het dan ook toen de oogst begon.
\nEen paar dagen na Sint Jacob (25 juli) haalde hij de rogge al binnen.
\nDe rogge die hij de vorige herfst het laatst gezaaid had, legde hij op de zolder boven de deel aan weerskanten van het slop (luik).
\nToen hij alles op de zolder had geborgen, wreef hij zich in de handen en zei:
\n“Van die witten wiefkes heb ik toch geen last gehad, die tantes kunnen wat mij betreft barsten.”
\nHij was ze na een jaar toch nog niet vergeten, al had hij ze al die tijd niet gezien.
\nToen het weer midwinter werd wilde hij van de rogge die aan weerszijden van het slop lag brood bakken.
\nHij had de oven voor het huis aangestoken en het meel in de trog gedaan.
\nHij begon te kneden. Toen nam hij een handjevol deeg om te proeven of het zout genoeg was,
\nmaar nauwelijks had hij het geproefde doorgeslikt of hij viel neer: dood\u2026
\nHij werd naar het kerkhof gebracht. Niemand treurde om zijn dood. Zijn huis bleef leeg en raakte uiteindelijk geheel in verval.
\nDe witte wiefkes in de Hunenbult zijn al lang verdwenen. S
\noms vindt men er tegenwoordig wel urnen, maar dat is dan ook alles.
\nSommige mensen kunnen je nog de plaats wijzen op de Wolvenkamer in Hupsel, waar de ondankbare boer heeft gewoond.<\/h4>\n

Bron: Volksverhalen uit Gelderland.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

In Hupsel, u weet wel dat daar tussen Groenlo en Eibergen ligt, was eens een eigenwijze boer aan het ploegen. Op dat land wilde hij nog laat in het seizoen rogge zaaien. Hij dacht dat hij het voor de middag nog wel klaar zou krijgen. Voor hij er echter erg in had was het al […]\n","protected":false},"author":2,"featured_media":8362,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"footnotes":""},"categories":[72],"tags":[],"class_list":["post-8310","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-sagen-legenden"],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8310","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=8310"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8310\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8311,"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8310\/revisions\/8311"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/8362"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=8310"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=8310"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=8310"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}