In de nacht werd ze soms wakker. Dan gleed ze haastig uit het bed en verborg zich achter de keukendeur,
\nin de schuur, in de schaduw van het kabinet in de mooie kamer.
\nAls haar man dan laat thuiskwam van zijn werk en haar niet vond, ging hij haar zoeken,
\nmaar zij wilde niet gevonden worden. Zij was bang voor iedereen, zelfs voor hem,
\nen als hij langs haar schuilplaats kwam en zij begreep dat ze elk ogenblik ontdekt kon worden,
\nviel zij hem aan. Zwijgend en verbitterd worstelden zij lange tijd tot de vrouw opeens afliet.
\nWilloos liet zij zich weer in de bedstede tillen om in een urenlange slaap de kracht te herwinnen voor een nieuwe aanval.<\/p>\n
Eens stond zij met het vlijmscherpe scheermes in de hand over haar man gebogen.
\nHaar gemompel maakte hem wakker. Met handen klam van het zweet greep hij haar pols en draaide die om.
\nHet mes viel geluidloos op de deken. Dat kon zo niet blijven duren, maar wie zou haar kunnen helpen?
\nDe dokter niet; die gaf haar alleen maar druppels om te slapen.
\nDe dominee niet; die kwam en sprak zo mooi, dat iedereen ontroerd was, behalve zij.
\nDe woorden gleden langs haar af, als regendruppels langs een oliejas.
\nZelfs Sijmen Buis, de oude belezer, stond hier machteloos. “Daar kan ik niet meer tegen op,” zei hij, “ik ben al veel te oud.”<\/p>\n
Ten laatste raadde men de man aan om maar naar Amsterdam te gaan naar de waarzegster,
\ndie in de Driehoekstraat woonde. In Buiksloot zei men, haast fluisterend: “De waarzegster.”
\nIn de Jordaan sprak men vertrouwelijker over tante Cor die in lommerdbriefjes handelde,
\ngestolen goederen heelde en verborg, zodat de politie ze nooit vond en de toekomst kon voorspellen uit de kaarten.<\/p>\n
De man uit Buiksloot ging tegenover haar zitten en begon te spreken
\n“Vertel maar wat je op je hart hebt,” zei tante Cor en onderwijl legde ze de kaart voor de betoverde vrouw,
\nmet vingers, die vereelt waren door het vele strijken over de speelkaarten.<\/p>\n
De waarzegster zette haar bril weer op en sprak: “Een zwarte man met iets zwarts op de rug, een mars met koopwaar.
\nDe marskramer heeft het haar aangedaan. Waarom? Het geld ligt afgewend. Zij wilde niet van hem kopen.
\nWanneer is dat gebeurd? Het huis ligt gekeerd, het was dus schoonmaaktijd; dit najaar is het geschied.
\nZij had niet om hem moeten lachen toen hij kwaad werd, omdat ze niets van hem kopen wilde.
\nBultenaars vergeven zoiets niet gauw. Ik zie een lange reis. Ja, zij had bijna een lange reis gemaakt,
\neen reis, waarvan men niet meer terugkomt. Nu echter zal ze gauw beter zijn.”<\/p>\n
“Wie is het? Kan ik hem zien?” vroeg de man begerig.<\/p>\n
“Ja, dat kan. Kijk!”<\/p>\n
De kleine potkachel met zijn door een ijzeren band toegesnoerde buik stond open en hij zag hoe er de vlammen hel in oplaaiden.<\/p>\n
“Let op,” zei de waarzegster en binnensmonds wat mompelend, gooide ze een handvol poeder in het vuur,
\nzodat het knetterde en knisperde en blauw en geel gespitste vlammen hoog oplaaiden. “Nu zie je hem ook.”<\/p>\n
Ja, hij zag het. Onduidelijk als in een gebarsten spiegel, waar dik het weer in zit,
\nzag hij in de vlammen een gezicht, dat telkens dichterbij kwam en verder weg week,
\nverhelderde en waziger werd in het spel der vlammen. Zijn hand tastte naar het mes in zijn zak.
\nTante Cor zag het en zei: “Geef hem maar een snee over zijn gezicht, dan kun je hem later herkennen.
\nHij heeft het wel verdiend.”<\/p>\n
De bezoeker boog zich naar voren en – rats! – kliefde het mes door de vlammen.
\nWas het een vonk, was het een bloeddroppel, die nog even hangen bleef aan de punt van het mes?<\/p>\n
Als elke week kwam ’s maandags de bultenaar met zijn zwarte vierkante
\nhouten mars op de rug en de mispelaar in de hand door het dorp Buiksloot,
\nmaar deze keer liep er een vurig lidteken van zijn rechteroor tot zijn mond. Hij had zich die reis kunnen besparen. De deuren bleven voor hem gesloten.<\/p>\n
Een vrouw in Buiksloot was betoverd – ‘bekold’ noemen ze dat in Noord-Holland boven het IJ. Je kon het met je ogen dicht constateren, want dan hoorde je haar nog schreeuwen. Als ze lange tijd zo stil had gezeten en zo strak voor zich uit gekeken had, met de handen als dode vogels in de […]\n","protected":false},"author":2,"featured_media":8363,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"footnotes":""},"categories":[72],"tags":[],"class_list":["post-8312","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-sagen-legenden"],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8312","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=8312"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8312\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8313,"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8312\/revisions\/8313"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/8363"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=8312"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=8312"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.henkhorck.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=8312"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}